Szanghaj i Pekin, których tempo wzrosty jest wyraźnie poniżej średniej krajowej,są przykładem na to o ile wolniej mogłyby się rozwijać Chiny, gdyby władze rzeczywiście wdrażały politykę zrównoważonego rozwoju, zamiast ślepego przywiązania do słupka PKB. W Pekinie przyczynami niskiego PKB były zdaniem władz miasta: 1. Ograniczenia administracyjne i wynikający z tego spadek sprzedaży samochodów, które miały na celu obniżenie poziomu zanieczyszczenia w mieście, 2. Spadek cen nieruchomości 3. Przeniesie poza Pekin zakładów metalowych Shougang Group. W Szanghaju drastyczny jak na Chiny spadek wzrostu PKB spowodowany jest zdaniem władz miasta przeniesieniem punktu ciężkości na rozwój małych i mikro przedsiębiorstw oraz nowych firm z sektora nowych technologii. Szanghaj i Pekin to dwie najbogatsze prowincje w Chinach, wartość PKB na mieszkańca wyniósł odpowiednio 12000 i 12447USD.

Więcej informacji z podaniem wartości PKB dla każdej z prowincji można znaleźć na stronie 21世纪网 (artykuł w jęz. chińskim)

zdjęcie pobrano z www.numizmatyczny.pl

Wielu ekspertów z niepokojem obserwuje chińską gospodarkę. Część inwestorów jak James Chanos od wielu miesięcy głosi nadchodzący krach na rynku nieruchomości i co za tym idzie kryzys gospodarczy. Ceny nieruchomości, które od lat rosły w zawrotnym tempie zaczęły co prawda w ostatnich miesiącach spadać, jednak dla większości społeczeństwa chińskiego zakup mieszkania to wciąż niebagatelny wydatek, na który nie może sobie pozwolić coraz większa rzesza młodych Chińczyków. Mimo niebotycznych cen i wieloletnich wysiłków chińskich władz, które do tej pory starały się schłodzić rynek nieruchomości, własne mieszkanie, choć tak nie do końca własne ze względu na brak prywatnej własności ziemi w Chinach, wciąż jest bardzo atrakcyjną formą lokowania pieniędzy i z wielu powodów trudne będzie skłonienie mieszkańców Państwa Środka do zmian w portfelu inwestycji.

Lokaty bankowe w RMB Chinach nie są sposobem na pomnażanie majątku, wręcz odwrotnie, prowadzą do jego kurczenia. Obecnie oprocentowanie lokat terminowych czy to długoterminowych czy krótkoterminowych w chińskich bankach jest poniżej poziomu inflacji. Niezależnie od banku, czy to będzie na przykład Agricultural Bank of China (ABC) czy Bank of China (BoC) stopy oprocentowania są takie same. Dla lokat trzymiesięcznych 3.10 proc., sześciomiesięcznych 3.30 proc., rocznych 3.50 proc., dwuletnich 4.40 proc., trzyletnich 5.00 proc., pięcioletnich 5.50 proc. w skali roku. Biorąc pod uwagę inflację, która w 2011 roku według oficjalnych rządowych danych osiągnęła 5.4 proc., oszczędności ulokowane na lokatach terminowych realnie uszczupliły się.. Szacując poziom strat przeciętnego Wanga trzeba wziąć pod uwagę, że ceny podstawowych produktów żywnościowych, które dla większości Chińczyków są niezwykle znaczącym elementem codziennych wydatków, wzrosły w ubiegłym roku o wiele więcej niż całkowita stopa inflacji, np. wzrost w porównaniu do roku 2010 w lipcu b.r. wyniósł 14.4proc. w czerwcu, 14.8proc. w lipcu, w listopadzie 8.8proc . Jeszcze gorzej przedstawia się sytuacja z inwestowaniem w waluty obce. Pomijając prawne ograniczenia obrotu dewizami wpływające na wielkość oszczędności, jakie może przeciętny Chińczyk lokować np. w dolary, jeny czy euro, oprocentowanie lokat wahające się między niemal zerową stawką – 0.01 proc. dla lokat miesięcznych w jenach do 1.5 proc. – dla lokat trzyletnich w patakach jest dużo mniej atrakcyjne niż oszczędności w RMB.

Gra na chińskiej giełdzie również jest wielce ryzykowna. W 2008 w wyniku załamania giełdowego miliony drobnych graczy straciło swoje oszczędności. W ciągu roku od października 2007 do listopada 2008 Shanghai Stock Exchange Composite index spadł o ponad 60 proc. (z poziomu 6092 w szczycie bańki na 1706 pkt.). Do dziś szanghajska giełda nie podniosła się po krachu. Po pewnym wzroście w lipcu i listopadzie 2009 r., kiedy dobiła do poziomu ponad 3300 pkt., notowania ponownie poszły w dół. W styczniu b.r. oscylowały na poziomie ok 2300 pkt. Przyczynami spadku notowań giełdowych oprócz przeszacowania wartości akcji spowodowanej gorączką inwestycji i nadzieją na szybkie wzbogacenie się był również krach na rynkach finansowych i światowy kryzys gospodarczy.

Nie bez znaczenia dla niskiej obecnie atrakcyjności grania na giełdzie jest duży bezpośredni i pośredni wpływ państwa na funkcjonowanie giełdy. Wiele z notowanych przedsiębiorstw to SOE (przedsiębiorstwa państwowe), których działania ściśle zależą od bieżących politycznych decyzji. Po tym jak latem ubiegłego roku rząd, po katastrofie kolejowej w pobliżu Wenzhou oraz wcześniejszych skandali korupcyjnych woków budowy linii Pekin – Szanghaj, zadecydował o drastycznym zmniejszeniu zaplanowanej rozbudowy chińskiej sieci super szybkiej kolei, akcje dwóch spółek państwowych CSR i CNR spadły o prawie 50% i utrzymują się na tym poziomie do chwili obecnej. Afery korupcyjne i przypadki wykorzystania poufnych informacji w obrocie giełdowym, jak w przypadku Huang Guangyu prezesa Gome, Xiao Shiqing prezesa China Galaxy Securities czy Li Qihonga, mera Zhongshan, które powoli wychodzą na światło dzienne, dodatkowo przyczyniają się do rozczarowania Chińczyków inwestowaniem w akcje na giełdzie. We wrześniu ubiegłego roku China Securities Regulatory Commission wszczęła 83 nowe postępowania zarzutami o wykorzystanie poufnych wiadomości w obrocie giełdowym. Co ciekawe jednak z zakończonych w tym samym okresie 105 postępowań tylko 7 zostało skierowanych na dalsze etapy postępowania, 57 postępowań prowadzono w tzw. trybie nieoficjalnym.

Niewiele lepiej przedstawia się sytuacja z otwartymi chińskimi funduszami inwestycyjnymi. Według jeszcze niepełnych danych (na dzień 30 grudnia 2011) podanych przez China Galaxy Securities w 2011 r. fundusze inwestycyjne akcyjne zanotowały straty przekraczające poziom 20 proc. – pomiędzy 21.07 proc. a 24.98 proc. zależnie od udziału akcji w portfolio funduszu. Również fundusze papierów dłużnych,choć obarczone mniejszym ryzykiem, przyniosły kilkuprocentowe straty. Fundusze inwestycyjne walutowe średnio zanotowały minimalne zyski na poziomie ok. 3.32 proc., czyli sporo poniżej ubiegłorocznego poziomu inflacji. Według danych szanghajskiej firmy konsultingowej Wind z dnia 19 stycznia w 2011 r. łączne straty funduszy inwestycyjnych, zarządzanych przez sześćdziesiąt trzy firmy, które złożyły dane finansowe, sięgnęły kwoty prawie 500 mld RMB, ok 79 mld USD, z czego w trzecim kwartale prawie 240mld RMB a w czwartym kwartale 122.5mld RMB.

Nic więc dziwnego, że w takiej sytuacji drobni i średni inwestorzy w poszukiwaniu możliwości lokaty kapitału, która dawałaby im możliwość pomnożenia wkładu zamiast uszczuplania oszczędności, uciekają się do ryzykownych i nie zawsze legalnych form inwestowania. Na początku stycznia w mieście Anyang w prowincji Henan tysiące uczestników „funduszy” inwestycyjnych i piramid finansowych protestowało na ulicach miasta w związku z masowymi bankructwami nielegalnych przedsięwzięć, których inicjatorzy zawczasu opuścili miasto. Protestujący oczekiwali od lokalnego rządu rozwiązania problemu i ukarania winnych, którzy doprowadzili do powstania strat. Niskie oprocentowanie depozytów bankowych było mocną zachętą do udzielania na o wiele korzystniejszych warunkach krótko i średnio terminowych pożyczek prywatnym przedsiębiorcom, którzy w związku z trudnościami w uzyskaniu kredytów bankowych szukali innych źródeł pozyskania kapitału operacyjnego dla prowadzonej działalności. Zmniejszenie zamówień, spadek cen przy jednoczesnym wzroście kosztów spowodował, że wielu pożyczkobiorców, nie było w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań. W Wenzhou wielu właścicieli firm zniknęło, pozostawiając opustoszałe zakłady oraz rozwścieczonych pracowników i wierzycieli. Do podobnych sytuacji, tylko w nie tak widocznych rozmiarach, doszło również w innych prowincjach, np. w Henanie. Wieść o problemach w Henanie i Wenzhou spowodowała, że wielu Chińczyków przestraszyło się możliwości utraty oszczędności i wycofało się z udziału w tego typu transakcjach.

Jeszcze kilka lat temu dysponujący kapitałem, koneksjami, wiedzą branżową i głową na karku Chińczycy inwestowali w otwarcie własnej działalności gospodarczej. Spadek zamówień zagranicznych z krajów rozwiniętych, który nie został zdyskontowany wzrostem popytu na rynku wewnętrznym, wzrost kosztów produkcji i kłopoty z niedoborami siły roboczej znacznie obniżają atrakcyjność tej formy inwestycji. Wartość PPI (rok do roku), która od początku roku do września utrzymywała się na poziomie ok 6-7 proc.(za wrzesień 6.5 proc.) w październiku spadła do 5 proc., w listopadzie do 2.7 proc. a w grudniu do 1.7 proc. W wielu branżach, szczególnie w tych, w których znaczny udział kosztów stanowią koszta surowca lub siły roboczej, rentowność znacznie spadła. Również ceny w sprzedaży detalicznej towarów i usług w ostatnim półroczu w większości branż, poza branżą spożywczą, paliwową i jubilerską, rosły wolniej niż poziom inflacji. W niektórych, jak np. w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym czy transporcie, były niższe niż w tych samych okresach roku ubiegłego. Z tych powodów inwestycja w działalność handlową czy usługową także zapowiada się dużo mniej obiecująco niż dawniej. Wielu Chińczyków w takiej sytuacji zastanowi się dwa razy, zanim podejmie decyzję o ulokowaniu oszczędności życia we własny biznes w tak niepewnym otoczeniu.

W ostatnich kilku latach pękło w Chinach kilka baniek na egzotyczne z punktu widzenia Europejczyka produkty. Tak np. w połowie 2007 r. pękła narastająca od 2003 r. bańka herbaty Pu’er. W ciągu półtora roku ceny spadły o ok. 85 proc., wielu drobnych inwestorów spoza branży herbacianej , często wywodzących się z miejskiej klasy średniej, straciło część oszczędności, naśladując firmy handlowe i spekulantów z Hongkongu i Południowych Chin. Idąc za trendem rynkowym, w Chinach, podobnie jak w innych krajach, wiele osób ulokowało część oszczędności w złocie. Wielu ekspertów uważa, że kruszec ten jest przeszacowany i oczekują znacznego spadku cen, od połowy roku już zanotowano kilkunastoprocentowy spadek. Przy skokach cen srebra wygląda na to, że również lokowanie pieniędzy metalach szlachetnych w najbliższym czasie może nie przynieść oczekiwanych rezultatów. Od kilku lat rosną ceny nefrytów i żadów z Xjinjiangu i Birmy, w które inwestują nie tylko milionerzy ale także drobni inwestorzy. Możliwe, że bogacąca klasa średnia znajdzie jeszcze inne mniej lub bardziej egzotyczne inwestycje, jednak pula w miarę pewnych i bezpiecznych długoterminowych form ulokowania oszczędności poważnie się w ostatnich latach skurczyła.

Bogaci Chińczycy mają więcej możliwości inwestycji. Kupują nieruchomości za granicą. Poprzez swoje firmy, dzięki rozluźnionym przepisom lokują pieniądze w udziałach zagranicznych przedsiębiorstw czy zakładają własne firmy w innych krajach. Mają również, dzięki wiedzy swojej lub doradców znacznie większe możliwości inwestowania w mniej tradycyjne grupy produktów jak dzieła sztuki, drogie wina, markowe zegarki czy kosztowną biżuterię. Jednak dla większości Chińczyków mieszkanie, nawet jeśli kwestia jego własności oparta, w braku prywatnej własności gruntów, na maksymalnie 70 letnim użytkowaniu wieczystym, jest wciąż atrakcyjnym sposobem lokowania pieniędzy. Młody mężczyzna bez mieszkania zazwyczaj nie ma szans na ożenek. Życie w kraju, w którym nie obowiązuje rządy prawa, tylko zasada nieformalnych permanentnych konsultacji między rządzącymi a rządzonymi naznaczone jest wciąż dużą dozą niepewności i tymczasowości. Inne, niż nieruchomości, formy inwestowania albo w ciągu ostatnich kilku lat się nie sprawdziły, albo wciąż ze względów formalnych są niedostępne dla przeciętnego białego czy niebieskiego kołnierzyka. Wiara dużej części społeczeństwa, że partia nigdy nie dopuści do krachu na rynku nieruchomości, gdyż zbyt wielu jej wysoko postawionych członków ma pieniądze ulokowane w mieszkaniach i willach sprawia, że wielu Chińczyków wciąż widzi własne mieszkanie jako najlepszą z możliwych inwestycji. Również kwoty umieszczone na lokatach bankowe, mimo tak niekorzystnego oprocentowania nie spadną drastycznie w najbliższym czasie. Mniejsze są straty z lokaty w banku, niż oszczędzania w przysłowiowej skarpecie a specyfika chińskiego systemu ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych wciąż wymaga od Chińczyków trzymania w gotowości znacznych kwot na wypadek ciężkiej choroby lub innych wypadków losowych.

Dzisiaj wieczorem ponad miliard ludzi zgodnie z corocznym rytuałem zasiądzie przed telewizorami, aby obejrzeć transmitowaną przez program pierwszy chińskiej telewizji Galę Noworoczną.

Nadawana od 1983 roku gala, potocznie nazywana Wiosennym Wieczorem 春晚 (podobno skupiająca przed ekranami prawie 95% Chińczyków, choć to oficjalne dane, w które wielu powątpiewa) to 4,5 godzinne show składające się z piosenek, tańców, skeczów, wystepów akrobatów, magików i mniej lub bardziej natrętnych propagandowych wrzutek. Organizowana od trzydziestu lat gala jest najpopularnieszym programem świata po względem oglądalności i mimo narastającej krytyki, wciąż obowiązkowym punktem wigilijnego wieczoru w chińskich domach.Nazywana najbardziej ocenzurowanym programem w chińskiej telewizji, gala przez wiele lat była szczytem marzeń wszystkich chińskich artystów, bowiem już sławnym zapewniała utrzymanie popularności, a dla początkujących często stawała się przełomem w karierze. Dlatego regularnie pojwiają się pogłoski o łapówkach i innych metodach, jakimi artyści i artystki zapewniają sobie wstęp na scenę. W tym roku wiele gwiazd albo dobrowolnie zrezygnowało z udziału gali, jak Zhao Benshang – najsłynniejszy wykonawca xiangsheng – dialogów komicznych, czy Song Dandan, najbardziej popularna aktorka komediowa; albo zostało z niego wyproszeni, jak Na Ying, piosenkarka, w której piosence pojawiło się kilka angielskich słów, czy komik Jiang Kun, w którego skeczu podobno znalazła się wzmianka o katastrofie kolejowej w Wenzhou. Rezygnacja wielu gwiazd z udziału w tak ważnym show pokazuje coraz większe upolitycznienie imprezy, która z racji olbrzymiej oglądalności, poza zapewnieniem rozrywki, ma również do wypełnienia rolę polityczną i propagandową. Często pojawiają się w niej pieśni patriotyczne, występują artyści z mniejszości narodowych, którzy wyśpiewują jak kochają swą wielką ojczyznę i jak dobrze się w niej żyje, np. Ujgurzy w gali w 2010 r. Między występami pokazują się np. zdjęcia przywódców, a gospodarze programu wychwalają aktualną politykę rządu.

Zhao Benshang

Podczas gali można obejrzeć żartobliwe skecze, dialogi komiczne – xiangsheng, tańce i śpiew, akrobacje, występy magików, fragmenty oper chińskich – pekińskiej, opery Yue, opery z Henanu i Sychuanu. Bicie dzwonu o północy oznajmia nadejście Nowego Roku, żelaznym punktem programu gali była zawsze piosenka „Trudno zapomnieć tę noc” ( 难忘今宵) w wykonaniu diwy- weteranki Li Gu, której pieśn od 1983 roku kończyła show. W tym roku ma wykonać nowy utwór utrzymany w stylistyce starego Pekinu, pt. 前门情思大碗茶. Tradycją jest również zapraszanie do udziału cudzoziemców, tak rozpoczął w 1988 r. swoją karierę słynny Da Shan, czyli Kanadyjczyk Mark Roswell, który następnie stał się gwiazdą w Chinach. W tym roku galę uświetni Bertie Higgins z piosenką „Casablanca”.

Według wyników przeprowadzonego niezależnie od CCTV w 2009 r. sondażu jedynie 70% respondentów ogląda noworoczną galę, ale bardziej zastanawiający jest fakt, że tylko 15% ankietowanych stwierdziło, że program im się podoba. Młodzi ludzi skarżąc się na odgrzewaną od lat formułę imprezy, nadmierną propagandę i unikanie drażliwych tematów, przyznają, że siadają przed ekranem razem z rodzicami i dziadkami, którzy z przyzwyczajenia od lat tak spędzają wigilię. Zresztą jak tu nie oglądać Noworocznej Gali, jej krytykowanie i wyśmiewanie to żelazny punkt poświatecznych rozmów.

piosenkarka Li Gu

Strona internetowa tegorocznej gali

http://chunwan.cctv.com/

Tu można posłuchać piosenki z gal od 1983 do 2008 roku

http://list.mp3.baidu.com/list/chunwan.html

źródło: wantchinatimes.com

5 stycznia Chińska Poczta rozpoczęła sprzedaż znaczka pocztowego, który ma symbolizować rozpoczynający się za kilkanaście dni Rok Smoka. Jest to już trzecia, od chwili ustanowienia ChRL edycja pamiątkowych znaczków wydawanych z okazji powtarzającego się co dwanaście lat Roku Smoka. Jednak tym razem nad projektem rozpętała się mała burza. Części chińskiej opinii publicznej zdecydowanie się nie spodobał wygląd smoka, ponieważ bestia wyzierająca ze znaczka jest przerażająca, a nie ładna i miła. Pod adresem projektanta Chen Shaohua (陈绍华) wysuwane są zarzuty, że zamiast sympatycznego i przyjaznego stworka stworzył wizerunek groźnego potwora. Niektórzy dopatrują się w projekcie kolejnego przejawu akcentowania przez chińskie władze rosnącej potęgi Chin.

Czerwonooki złoty smok z szeroką otwartą paszczą i rozcapierzonymi szponami zdecydowanie nie jest istotą wzbudzająca sympatię. Projektant broni się przed zarzutami wskazując, że wzorował się na wizerunkach smoków z szat cesarskich z okresu dynastii Qing. Jego zdaniem smok – symbol przyjaznych człowiekowi sił przyrody, jest istotą nadprzyrodzoną, która ma władzę nad deszczem, huraganami, powodziami. W późniejszym okresie stał się również symbolem władzy cesarskiej Istota obdarzona takimi mocami i przymiotami nie może być zatem przedstawiana jak słodka postać z kreskówek. Trudno się nie zgodzić z twórcą projektu, że smok wyglądający słodko jak Hello Kitty byłby pomyłką i porównywanie znaczka pocztowego autorstwa Chen Shaohua z ubiegłorocznym królikiem jest nieporozumieniem (choć królik na znaczku z ubiegłorocznjej edycji ma wściekle czerwone oczy, niczym królik zabójca z Monty Pythona).

Smok 2012 versus królik 2011 źródło: chariweb.com

Nawet jeśli to qingowskie smoki cesarskie były pierwowzorem, to wściekłe, czerwone, wampirze oczy, rozwarta paszcza i skierowane w kierunku widza łapy z wielkimi pazurami sprawiły, że w miarę elegancki pierwowzór uległ przeobrażeniu w coś co bardziej przypomina krwiożercze potwory z tanich filmów grozy albo nieudanych filmów animowanych, niż pełnego dostojeństwa i mocy tradycyjnego chińskiego smoka.

Smok na szatach cesarskich źródło: vietnamstamp.net

 W Chinach wszystko, co choćby w luźny sposób, ma związek z Komunistyczną Partią Chin i rządem jest sprawą polityczną. Znaczek pocztowy również. Szef chińskiej poczty państwowej zdecydowanie wystąpił w obronie krytykowanego projektu. Niektórzy dopatrują się w tym kolejnego przejawu dążenia chińskich władz do podkreślenia mocarstwowej siły i witalności, co w świetle narosłych w ubiegłym roku napięć na arenie międzynarodowej z udziałem Chin, miałoby być kolejnym sygnałem asertywnej postawy. Podobnie próbuje się również odczytać intencje władz, które zaakceptowały ten projekt w odniesieniu do sytuacji wewnętrznej i w postępującym usztywnieniu stanowiska partii wobec wewnętrznej opozycji.

Mimo kontrowersji otaczających znaczek chińscy filateliści szturmowali placówki pocztowe. W ciągu kilku dni cena znaczków na chińskim rynku filatelistycznym wzrosła czternastokrotnie. Wartość nominalna znaczna to 1.2 juan (ok 0.65 zł), zestaw 20 znaczków 24 rmb (13.30 zł), cena rynkowa osiągała kwotę 340 rmb. Dopóki można na nim zarobić, przeciętnemu Chińczykowi nie przeszkadza, że znaczek jest kolejnym nieudanym wytworem sztuki państwowej, a smok jest zwyczajnie paskudny,

Filed under: CIEKAWOSTKI, SPOŁECZEŃSTWO Tagged: chińska poczta, chińskie społeczeństwo, chińskie znaczki pocztowe, Komunistyczna Partia Chin ]]> http://skosnymokiem.wordpress.com/2012/01/14/grozny-paskudny-chinski-smok/feed/ 0 China Dragon Stamp 2012 lukaszsarek China Dragon Stamp 2012 china_stamps_dragon2012_versus_rabbit2011 imperial_robe_dragon_pattern_vietnamstamp_net_01 sinaimg_cn_62074fabtw1dp29ezvlcjj http://skosnymokiem.wordpress.com/2011/12/28/porozmawiajmy-o-rewolucji/ http://skosnymokiem.wordpress.com/2011/12/28/porozmawiajmy-o-rewolucji/#comments Wed, 28 Dec 2011 22:02:13 +0000 katarzynasarek http://skosnymokiem.wordpress.com/?p=2337 ]]> „Porozmawiajmy o rewolucji”, „O demokracji” i „O wolności” to tytuły trzech ostatnich wpisów na blogu Han Hana. Popularny bloger i pisarz wyjawia w nich explicite swoje zdanie na najbardziej drażliwe w Chinach tematy. Nie byłoby w tym nic dziwnego, w końcu słynie z ostrych i kontrowersyjnych wypowiedzi, ale tym razem negatywnie zaskoczył swoich fanów. Jego poglądy nie do końca są bowiem zgodne z tym, co zwyczajowo przypisuje się żyjącym z systemem na bakier jednostkom. Dostał pochwałę z ust redaktora Global Times, gazety bardziej partyjnej niż China Daily, i naganę od Ai Weiweia, w oczach którego Han Han „dobrowolnie się poddał”.

Oto tłumaczenie pierwszego z kontrowersyjnych wpisów, dzięki którym przez chińskie media i internet obecnie przetacza się gorąca dyskusja na egzotyczne tamże tematy – rewolucji, demokracji i wolności.

Porozmawiajmy o rewolucji 

W ostatnim czasie przejrzałem wiele wcześniej zadawanych mi pytań, często pojawiają się w nich słowa – rewolucja i reformy. Zazwyczaj dziennikarze lubią o nie pytać, ale kończy się to jedynie na jednorazowym wysłuchaniu pytania i odpowiedzi, które potem znikają w publikacji. Nieważne jakich odpowiedzi udzielam, i tak osiemdziesiąt procent z nich nie pojawia się w druku. Ale w tym pierwszym, pisanym podczas zimowego przesilenia, tekście odpowiem na pytania czytelników i przedstawię swoje poglądy na temat rewolucji. Zebrałem tutaj pytania zadawane przez czytelników, jak również przez lokalne i zagraniczne media.

Pytanie: Ostatnio w Chinach często dochodzi do „masowych wystąpień”. Czy uważasz, że Chiny potrzebują rewolucji?

Odpowiedź: W krajach o skomplikowanej strukturze społecznej, zwłaszcza jeśli chodzi o kraje orientalne, z rewolucji na pewno najwięcej skorzystają najbardziej okrutne i bezwględne jednostki.

Szczerze mówiąc, rewolucja jest słowem, które brzmi świeżo, ekscytująco i przywołuje skojarzenie z natychmiastowymi efektami, ale rewolucja niekoniecznie jest dobrym rozwiązaniem dla Chin. Po pierwsze, zaczyna się od żądania, zazwyczaj ma ono związek z walką z korupcją. Ale takie hasło nie ma szans na długie życie. Wolność czy sprawiedliwość – nie ma na nie zapotrzebowania, ponieważ poza pewnymi grupami, artystami czy ludźmi mediów, większość ludzi z ulicy zapytana czy czuje się wolna, potwierdzi, że tak jest. Zapytani, czy chcą sprawiedliwości, odpowiedzą, że jeśli jej brak nie dotyczy ich osobiście, to nic ich to nie obchodzi. Większość ludzi nie spotkało się z niesprawiedliwych traktowaniem, więc ciężko jest ich zmobilizować do szukania wolności czy sprawiedliwości dla innych. W Chinach jest ciężko znaleźć takie kolektywne żądania.

To nie jest kwestia – potrzebna czy niepotrzebna, ani możliwa czy niemożliwa. Moim zdaniem rewolucja w Chinach ani nie jest potrzebna, ani nie jest możliwa. Ale jeśli zapytasz mnie, czy Chiny potrzebują gruntownych reform, to odpowiem, tak, z pewnością.

Pytanie: Dlaczego nie staniesz na czele powstania?

Odpowiedź: Wolne żarty! Nawet gdybym wspierał rewolucję i w Szanghaju wybuchłoby w miarę duże powstanie, władzom wystarczyłoby zablokować internet i komórki i wtedy nie musiałyby nawet sięgać po siły porządkowe. Wściekły tłum, odcięty od czatów na QQ, gier online czy seriali, wystarczyłyby do zmiecenia nas z powierzchni ziemi. Nie myśl, że wspierałbyś mnie na Weibo, gdybyś nie mógł umieszczać wspisów na swoim mikroblogu, po trzech dniach sam mnie znienawidziłbyś.

Pytanie: Czy to znaczy, że Chiny nie potrzebują demokracji ani wolności?

Odpowiedź: To nieporozumienie. Intelektualiści często wiążą te dwa pojecia ze sobą, podczas gdy dla zwykłego Chińczyka efektem demokracji jest brak wolności. W oczach większości wolność nie ma związku z publikacjami, wiadomościami, literaturą, wypowiedziami czy rządami, ale odbierają ją jako swobodę od nakazów publicznej moralności i etyki, np. ci bez koneksji mogą swobodnie hałasować, przechodzić w niedozwolonych miejscach przez ulice czy pluć; ci z lepszymi koneksjami będą swobodnie łamać zakazy, nie przestrzegać reguł i norm, szukać dziur i furtek w prawie, robić, co im się żywnie podoba. Dlatego dopiero wtedy gdy dobra demokracja zaowocuje postępem społecznym i dalszym umocnieniem prawa, wielu Chińczyków, którzy do tej pory nie czuli braku wolności w kulturze, poczuje się nieswojo, jak podczas podróży do Europy czy Stanów. Dlatego uważam, że nie wolno łączyć ze sobą demokracji i wolności. Chińczycy mają swoje specyficzne i unikalne rozumienie wolności i jest to u nas akurat najmniej nośne hasło.

Pytanie: Uważam, że problemy trapiące Chiny są tak poważne, że reformy nie mają już sensu i jedynie rewolucja może naprowadzić społeczeństwo we właściwe tory.

Odpowiedź: Załóżmy, że rewolucja nie została stłumiona, co samo w sobie już jest nieprawdopodobne. Wyobraźmy sobie rewolucję w toku, studenci, masy, elity, intelektualiści, chłopi i robotnicy nie będą w stanie dojść do porozumienia. Przegapiliśmy jedną grupę ludzi – biedaków, których jest obecnie około 250 milionów. Zazwyczaj nie zwraca się na nich uwagi, bo nigdy nie korzystają z sieci. Kiedy rewolucja osiągnie swój środkowy etap muszą pojawić się przywódcy. Rewolucja bez lidera jest skazana na porażkę, czego dobrym przykładem jest sekta Białego Lotosu, a i nawet z liderem, niekoniecznie się dobrze kończy, tu przykładem mogą być Taipingowie. Przywódca w chińskim stylu bynajmniej nie będzie tym miłym i szlachetnym człowiekiem, jakiego sobie wyobrażasz siedząc przed komputerem. Taki lider prędzej będzie dominującym, apodyktycznym, egoistycznym, szalonym i jadowitym prowokatorem. Tak, to brzmi znajomo, Chińczycy mieli już z tym do czynienia, tylko tacy są w stanie wejść na szczyty, bo w tym społeczeństwie przyjęło się, że łotry rządzą, a poczciwcy obrywają. Przywódca wybrany przez młodych intelektualistów nie przetrwałby tygodnia. Im bardziej wykształceni są ludzie, tym mniej są skłonni podporządkować się zwierzchnikom, dlatego najwcześniej porzucą rewolucję. Gdy elity odejdą, nastąpi zmiana w składzie mas rewolucyjnych. Nie ważne, jak piękne hasła głoszono na początku, ostatecznie i tak pozostanie jedno słowo – pieniądze. W łagodniejszej wersji – odajcie nam nasze pieniądze; w ostrzejszej – równość majątkowa zaprowadzona grabieżami. Proszę nie myśleć, że rozwodzę się nad tym, bo mam trochę pieniędzy i boję się je stracić. Podczas rewolucji, ci wszyscy, którzy mają iPhona, jeżdzą motocyklem, surfują po sieci, czytają regularnie gazety, jedzą w KFC czy chociażby przeczytają w internecie ten tekst, zostaną uznani za bogaczy i staną się wrogiem rewolucji. Bogacze ze 100 milionami juanów będą bezpieczniejsi od tych, którzy mają 10 tysięcy. Ci pierwsi, gdy otwierają drzwi, na progu znajdują New York Times, najgorzej będą mieć ci średniozamożni, czy zwykli pracujący ludzie. W przeszłości podczas politycznych kampanii ludzie nawzajem się niszczyli, obecnie respektują jedynie pieniądze, więc teraz będą się niszczyć dla mamony. Tylko to sobie wyobraź. Ponadto Chinczycy lubią wyrównywać rachunki, to również doprowadzi do prześladowań.

Każda rewolucja wymaga czasu, Chiny to tak olbrzymi kraj, pogrążyłby się najpierw w chaosie, wojnach warlordów, politycznej próżni. Po pięciu latach zamętu ludzie zaczęliby wypatrywać dyktatora o żelaznej pięści, który byłby w stanie zaprowadzić ład społeczny i unormować sytuację. To naprawdę robi niewielką rożnicę, czy od ruchu „Niech rozkwitnie sto kwiatów” wrócimy do lektury People’s Daily. Co więcej, wszystkie nasze hipotezy zakładają nacjonalizację armii, dlatego są to czyste fantazje. Jeśli nawet fantazując jesteśmy pesymistami, to chyba lepiej nie robić rewolucji.

Pytanie: Co myślisz o Libii i Egipcie?

Odpowiedź: Libia i Egipt były rządzone dekadami przez dyktatorów, mają niewiele miast, jedno wydarzenie stało się punktem zapalnym, jeden plac na którym wyglaszano przemowy – rewolucja miała szanse na sukces. W Chinach nie ma jednej konkretnej osoby, która mogłaby zostać celem rewolucji. Mamy wiele miast i liczną ludność, wszelkie rodzaje klęsk już miały miejsce, wrażliwość ludzi stępiła się, nie ma co nawet mówić o punkcie zapalnym. Nawet jeśli konflikty społeczne zaostrzyłyby się dziesięciokrotnie, i dziesięciu Havli przemawiałoby w dziesięciu miastach i nawet jeśli władze nie zainterweniowałby, wszystkie te mowy skończyłby w budynku opery Haidian jako mowy sponsorowane przez firmy produkujące cukierki zwilżające gardło.

Oczywiście to wszystko są bzdury. Sedno problemu jest takie, że większość Chińczyków ma w nosie życie innych, zaczynają gardłować dopiero wtedy gdy nieszczęście spadnie na ich własne głowy, nigdy nie uda się ich zjednoczyć.

Pytanie: Twoje poglądy przypominają postawę członków Partii Pięciu Mao (ludzi dostających pięć mao za każdy pozytywny dla władz wpis w internecie – przyp. tłumacza), czy rząd cię przekupił? Dlaczego nie możemy wybierać naszych rządzących w systemie jeden człowiek-jeden głos?

Odpowiedź: W naszym świecie, gdzie wszystko jest na tak lub nie, gdzie albo jest białe albo czarne, albo dobre albo złe, albo jesteś prozachodnim zdrajcą, albo pięciomaowcem, słowo rewolucja brzmi bardzo mocno, ale wcielone w życie może przynieść jeszcze więcej problemów. Wielu ludzi sądzi, że Chiny potrzebują bezpośrednich wyborów, podczas gdy obecnie nie jest to najbardziej naglący problem. Wprost przeciwnie, jeśli wprowadzi się takie wybory to zwyciezcą na pewno zostanie Partia Komunistyczna, bo kto inny dysponuje większą ilością pieniędzy? Pięćdziesiąt miliardów juanów wystarczy na pięćset milionów głosów, jeśli to okaże się za mało, wtedy wyciągną pięćset miliardów. Rocznie ściągają tryliony z podatków, tobie i twojej rodzinie wydaje się, że macie pieniądze? Uważasz, że twoi przyjaciele, uczciwi i niezależni ludzie powinni zdobyć kilkaset tysięcy głosów. Będą mieli szczęście jeśli dostaną chociaż sto tysięcy. Jedynym człowiekiem, który może rywalizować z partią jest Ma Huateng (twórca i właściciel najpopularniejszego w Chinach komunikatora QQ – przyp. tłum.), ponieważ może on wyskakiwać w okienku podczas logowania się do QQ i obwieszczać: Jeśli zagłosujesz na Ma Huatenga, dostaniesz 500 QQ juanów. Byłby w stanie dostać i dwieście milionów głosów, ale problem tkwi w tym, że wtedy na pewno byłby już członkiem partii. Demokracja to skomplikowany, trudny i nieunikniony proces społeczny, którego nie wprowadza się prostymi do wykrzykiwania hasłami jak rewolucja, powszechne wybory, system wielopartyjny, obalenie iksa czy igreka. Jeśli nigdy nie przejmowałeś się systemem prawnym czy publikowaniem, to czemu akurat cię obchodzą powszechne wybory? Pewnie dlatego, że o tym łatwiej mówić. Są tacy sami jak ludzie, którzy mówiąc o wyścigach samochodowych wspominają jedynie Formułę 1, a przy piłce nożnej bąkają o World Cup.

Pytanie: Uważam, że rewolucja i demokracja w Chinach to jedynie kwestia czasu. Jak sądzisz kiedy nadejdzie ten moment?

Odpowiedź: Rewolucja i demokracja to dwa osobne słowa. Znaczą coś zupełnie innego. Rewolucja niekoniecznie przynosi ze sobą demokrację, czyż nie doświadczyliśmy już tego dawno temu? Historia raz dała Chinom taką szansę, nasza obecna sytuacja to efekt wyboru naszych przodków. Chiny to ostatni kraj na świecie, w którym może się zdarzyć rewolucja i pierwszy, który potrzebuje reform. Jeśli dalej upierasz się przy pytaniu, jaki moment będzie najlepszy na rewolucję w Chinach, mogę ci odpowiedzieć – kiedy chińscy kierowcy podczas wyprzedzania będą wyłączać światła drogowe, wtedy możemy spokojnie zaczynać rewolucję.

Ale w takim kraju rewolucja już nie jest potrzebna, jeśli poziom kultury i wykształcenia obywateli osiągnie taki poziom, wszystko zacznie się dziać w naturalny sposób. Być może uda ci się samemu zobaczyć doniosłe zmiany w Chinach, a może do śmierci będziesz tkwił w tym samym zapętleniu. Ale nie ważne co się będzie działo, zapamiętaj dobrze, kiedy będziesz wymijał inne auta, wyłączaj światła drogowe, może dzięki temu nasze dzieci wcześniej osiągną to, o co walczyli nasi przodkowie.

Tłumaczenie tekstu ze strony

http://blog.sina.com.cn/s/blog_4701280b0102dz5s.html

Szczegółowy oficjalny terminarz świąt w Chinach:

Nowy Rok (元旦）, dni świąteczne1 -3 stycznia. 1 stycznia to niedziela, która jest dniem ustawowo wolnym od pracy, a 31 grudnia sobota będzie normalnym dniem pracującym, tak więc pozostaje tylko jeden dodatkowy dzień wolny od pracy,

Chiński Nowy Rok (春节，Święto Wiosny, Spring Festival) – dni świąteczne 22 – 28 stycznia. 22 stycznia to niedziela, 28 stycznia to sobota, dni ustawowo wolne od pracy, ponadto, wedle rozporządzenia dodatkowymi dniami roboczymi będą 21 stycznia (sobota) oraz 29 stycznia (niedziela), także realnie w okresie chińskiego Nowego Roku chińscy pracownicy będą mieli dodatkowe trzy dni wolne od pracy.

Chińskie Święto Zmarłych （清明节） – dni świąteczne 2-4 kwietnia, ale do pracy Chińczycy będą musieli przyjść 31 marca i 1 kwietnia (sobota i niedziela), także faktycznie dodatkowo bedą mieli jeden wolny dzień,

Święto Pracy – （劳动节）dni świąteczne 29 kwietnia – 1 maja, ale 29 kwietnia to niedziela i tak ustawowo wolna a 28 kwietnia w sobotę trzeba się stawić do pracy, czyli dodatkowo jest wolny tylko jeden dzień.

Święto Smoczych Łodzi (端午节，Dragon Boat Festival) – dni świąteczne, 22-24 czerwca, 23－24 to weekend, dodatkowym dniem wolnym od pracy jest jeden dzień, piątek 22 czerwca

Święto Środka Jesieni （中秋节，Mid Autumn Festival) i Chińskie Święto Narodowe (国庆节，rocznica ustanowienia Chińskiej Republiki Ludowej) zostały w tym roku, ze względu na datę ruchomego Święta Środka Jesieni, połączone. Dni Świąteczne to: 30 września – 7 października, 30 wrzesień i 7 października to niedziela, 6 października sobota, 29 września w sobotę odrabia się jeden dzień, także dodatkowych dni świątecznych pozostaje cztery.

Ogłoszony przez chiński rząd terminarz świąt państwowych będzie miał stosunkowo niewielki wpływ na chińską gospodarkę wewnętrzną. O wiele uciążliwszy natomiast będzie dla chińskich przedsiębiorstw eksportowych i dla współpracujących z nimi zagranicznych kontrahentów. Robocze soboty i niedziele w Europie, Stanach Zjednoczonych i zdecydowanej większości nie tylko krajów rozwiniętych ale rozwijających się są rzadkością. Tak importerzy jak i eksporterzy powinni uwzględnić w swoich terminarzach tegoroczne święta w Chinach. Tym bardziej, że w wielu sektorach oficjalne dni ustawowo wolne do pracy nie pokrywają się ze stanem faktycznym. Chiński Nowy Rok trwa w zakładach produkcyjnych o wiele dłużej niż według rozporządzenia. (niekiedy w sumie 3-4 tygodni), natomiast pozostałe dni świąteczne są często zwykłymi dniami roboczymi.