Guyuan – powiatowe miasto muzułmańskie w Ningxia

Posted on 2 stycznia 2010 - autor:

0


Przez wiele stuleci terytorium i ludność dawnego cesarstwa chinskiego były bronione przed najazdami barbarzyńców z północy przez garnizony wojskowe osadzone na Wielkim Murze oraz w twierdzach i garnizonowych miastach przygranicznych. Jednym z takich miast odgrywających kluczową rolę w systemie obronnym Chin był  Guyuan.

Cesarz Han Wudi w 114 r. p.n.e założył Guyuan jako miasto garnizonowe w celu ochrony niezwykle ważnego szlaku wiodącego z Lanzhou (prow. Gansu) do Chang’anu (prow. Shaanxi), ówczesnej stolicy imperium chińskiego. W kolejnych stuleciach cieszyło się uwagą władców kolejnych dynastii władających tą częścią Chin, co zaowocowało znaczną rozbudową miasta w 569 r. dokonaną przez władców   z państewka Xia. Po zjednoczeniu kraju, władcy z dynastii Tang zlecili budowę szeregu twierdz okalających Guyuan dla wzmocnienia obronności regionu. Największy rozwój miasta miał miejsce za panowania dynastii Ming, kiedy w 1575 roku zostało znacznie rozbudowane, wydzielono część zewnętrzną i wewnętrzną oraz zastępiono drewniano-ziemne wały ceglanymi murami. Pod rządami dynastii Qing znaczenie miasta coraz bardziej malało, a upadek Guyuan został znacznie przyspieszony zniszczeniami wojennymi oraz trzęsieniami ziemi. W czasie wojny domowej pomiędzy KPCh i Kuomintangiem miasto znajdowało sie w strefie wpływów komunistów.

chiny_ningxia_guyuan_miasto01W ramach nowego podziału administracyjnego państwa wprowadzonego przez komunistyczne władze, Guyuan został włączony do nowoutworzonego Autonomicznego Regionu Ningxia Mniejszości Narodowej Hui. Od 2001 r. w Guyuan mieści się siedziba władz regionu miejskiego Guyuan, któremu podlegają: dystrykt Yuanzhou ( dawny powiat Guyuan) oraz powiaty Xiji, Longde, Jiyuan i Pengyang.

Wzrost znaczenia miasta jako ośrodka administracyjnego nie do konca jednak idzie w parze z rozwojem ekonomicznym. Współczesny Guyuan, mimo otwarcia w ostatnich latach nowego hotelu i kilku lepszych restauracji, jest wciąż małym prowincjonalnym miastem z kilkoma głównymi ulicami od których odchodzą niewielkie zaułki, gdzie życie niewiele się zmieniło w przeciągu ostatnich kilkunastu lat.Większość ludzi mieszka w biednych domostwach, w których ściany zbudowane są z byle jakich materiałów, czasem tylko obłożonych cegłami, bez bieżącej wody, kanalizacji czy ogrzewania innego niż piec węglowy.

Kilkaset metrów od jednej z głównych ulic, gdzie zlokalizowane są budynki rządowe, rozłożyło się kilka targowisk, na których mieszkańcy mogą zakupić produkty spożywcze, takie jak mięso, warzywa, ryż czy przyprawy, natomiast przyjeżdżający z okolicy chłopi zaopatrzyć sie w produkty przemysłowe.

chiny_ningxia_guyuan_miasto03

chiny_ningxia_guyuan_miasto04

chiny_ningxia_guyuan_miasto05

chiny_ningxia_guyuan_rzeki01Miasto, mimo dość wyraźnego rozwoju, wciąż pozostaje daleko w tyle za ośrodkami administracyjnymi tego samego rzędu położonymi na wschodnim wybrzeżu. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest wiele – lokalizacja miasta z dala od bogatszych regionów Chin, słaby rozwój małych i średnich przedsiębiorstw produkcyjnych oraz położenie na uboczu od autostrad łączących Xi’an z Lanzhou. Innym istotnym czynnikiem są niezbyt korzystne warunki dla rozwoju rolnictwa. Guyuan położony jest na wyżynie w sąsiedztwie łańcuchów górskich już poza obrębem żyznego korytarza ciągnącego się od okolic Yinchuan po Tongxin. Dodatkowym problemem są znaczne niedobory wody co powoduje, że zamiast kilometrami ciagnących sie zielonych pól, jak w okolicach Yinchuan, o wiele częstszy widok to puste koryta rzek sezonowych, jakie przeorywuja miejscami półpustynny krajobraz.


chiny_ningxia_guyuan_xumishan01Jednak Guyuan ma w swoim ręku kilka atutów, z których najważniejszym może okazać się turystyka. W niewielkiej odległości od miasta znajdują się pozostałości jednego z odcinków Wielkiego Muru zbudowanego za czasów dynastii Qin. Główną atrakcją tego regionu jest z pewnościa kompleks Xumishan, który składał pierwotnie się z około 150 wykutych na przestrzeni kilku wieków grot z rzeźbami buddyjskimi. Zespół grot Xumishan zalicza się, obok Dunhuang, Yungang i Longmen, do czterech największych kompleksów sakralnych grot buddyjskich w Chinach. Wskutek działania sił przyrody i człowieka do dnia dzisiejszego w dobrym stanie zachowała się niestety zaledwie część zabytków, daje ona jednak doskonałe wyobrażenie o tym, jak dawniej wyglądalo to miejsce i zostawia niezatarte wrażenie. Ze zboczy, w których wykute zostały groty rozciągą się przepiekny widok na pobliskie łańcuchy górskie i niewielkie poletka.

chiny_ningxia_guyuan_xumishan04

chiny_ningxia_guyuan_ruiny02Kilka kilometrów od Xumishan znajdują się ruiny jednej z twierdz tangowskich. Pozostałości murów zbudowanych z cegły i obłożonych gliną zachowały się w nienajgroszym stanie. Do wnętrza mozna się dostać bez konieczności wspinaczki przez jedną z „bram” zrobionych przez okoliczną ludność. Również dziury w murach są zasługą miejscowych chłopów, którzy podobnie jak w innych regionach Chin, obficie korzystali ze gliny i cegieł z obwarowań na potrzeby własnych domostw i zabudowań gospodarczych. Wnętrze twierdzy zostało zirygowane i zaadaptowane pod uprawę.

chiny_ningxia_guyuan_hui03

Dla przyjezdnych jedną z największych atrakcji Guyuan i okolic, oprócz zabytków i pięknych widoków, może być możliwość zetknięcia się z kulturą i zwyczajami członków mniejszości narodowej Hui – jednej z oficjalnie uznawanych przez rząd w Pekinie mniejszości narodowych. W samym mieście Guyuan i najbliższej okolicy wydzielonej jako dystrykt Yuanzhou, Hui stanowią obecnie 46% z prawie 440 tysięcznej populacji. Początki powstania tej mniejszości sięgają czasów dynastii Tang, kiedy kupcy i żołnierze z krajów islamskich zaczęli się osiedlać w Chinach i wchodzić w małżeństwa mieszane z lokalnymi kobietami. Hui w Guyuan wywodzą się z nieco późniejszego okresu z czasów dynastii Yuan, kiedy Mongołowie zaczęli osiedlać na terenie Chin niewolników i jeńców wojennych z podbitych krajów centralnej Azji, jak również przydzielać ziemie na zdobytym terytorium cesarstwa swoim żołnierzom.

chiny_ningxia_guyuan_hui04Hui trudno jednoznacznie zakwalifikować do grupy mniejszości narodowych. Powstali w wyniku zmieszania się elementu napływowego z różnych narodów islamskich z lokalną ludnością chińską. W ciągu kilkuset lat małżeństw mieszanych różnice genetyczne w porównaniu do Han stały się minimalne. Językiem codziennym jakim się posługują jest albo putonghua albo któryś z lokalnych dialektów języka mandaryńskiego. Arabski pozostał jedynie językiem liturgicznym nie znanym większości społeczności. Jedynie religia i obyczaje wyróżniają Hui od chińskiej większości. Jako muzułmanie są zobowiązani do przestrzegania odmiennego od Hanów porządku dnia, kilkukrotnych modlitw, przestrzegania zakazów dotyczących składu potraw oraz sposobu ubierania się, np. do noszenia specyficznych nakryć głowy. Liczba praktykujących muzułmanów wśród Hui wciąż jest znaczna. Co ciekawe, kobiety mają o wiele wyższa pozycję niż w większości krajów islamskich, na co wpłynęły zapewne twarda polityka władz chińskich w kwestiach wielożeństwa i równości kobiet. Istnieją oddzielne meczety dla kobiet, gdzie funkcje imamów sprawują także kobiety, co jest ewenementem wśród krajów islamskich.

chiny_ningxia_guyuan_hui01Obecnie na terenie regionu miejskiego Guyuan zamieszkiwanego przez ponad 900 tysięcy Hui, jeden meczet przypada średnio na 11.2 km². W miarę pokojowa koegzystencja muzułmanów w Ningxia z Han i innymi mniejszościami narodowymi różni się od sytuacji w targanym konfliktami etnicznymi Xinjiangu. W dużej mierze jest to spowodowane tym, że Hui mówią tym samym językiem co Han oraz że ze względu na źródła pochodzenia nie mieli w przeszłości większych ambicji w kierunku faktycznej autonomii czy niezależności. W stosunku do obcych są przyjaźni i otwarci i z dużym poczuciem własnej godności, ale w sytuacjach konfliktowych potrafią gwałtownie reagować.

Reklamy
Posted in: MIEJSCA