Koniec rewolucji (w czasopismach)

Posted on 17 marca 2014 - autor:

2


Katarzyna Sarek
„Koniec rewolucji (w czasopismach) ”

źródło: hudong.com

źródło: hudong.com

„Muszą opaść zwiędłe i pożółkłe liście, aby mogły wyrosnąć nowe pąki”. Z takim bojowym okrzykiem wkroczyli na scenę chińskich czasopism literackich młodzi, gniewni i pewni siebie. Po kilku latach stare liście wciąż wiszą na gałęziach, a młode pąki zwarzył polityczny i rynkowy mróz.

Na początku obecnej dekady na chińskim rynku wydawniczym pojawiło się kilka nowych czasopism, które postawiły sobie ambitne cele: wprowadzenie nowych literackich nazwisk, ożywienie rynku, pokazanie nowych trendów i zaprezentowanie ich w atrakcyjnej formie. Najlepiej rokujące było pismo założone przez Han Hana, blogera, pisarza, kierowcy rajdowego i bożyszcza nastolatek. „Duchangtuan” (独唱团, „Chór solistów”), zapowiedziane wiosną 2010 r., z trudem wyszło dopiero w lipcu i jak jętka jednodniówka zakończyło swój efemeryczny żywot na pierwszym numerze. Powodem nie była bynajmniej kiepska sprzedaż – pierwotny nakład 500 tys. egzemplarzy rozszedł się po czterech dniach, podobnie kolejne 200 tys

Państwowy aparat propagandy skutecznie wyeliminował kilka zbyt niezależnych magazynów, ale okazuje się, że w przeciągu czterech lat rynek zmienił się tak bardzo, że nowoczesne czasopisma literackie nie mają już racji bytu. Początkowo wydawało się, że „Chutzpah! Tian Nan” (天南, „Niebiańskie Południe”) wychodzący od kwietnia 2011 r. czeka lepszy los i dłuższe życie. Tytuł – słowo w jidysz oznaczające odwagę, śmiałość, również wskazywał na ambitne zamierzenia założycieli. Pięknie wydawany przez grupę pisarzy, redaktorów i twórców kultury, magazyn-książka miał odpowiedzieć na potrzeby współczesnego, wyrobionego czytelnika szukającego nowych nazwisk i nieoczywistych tekstów. Nowoczesna szata graficzna, dbałość o typografię, ciekawe zdjęcia i ilustracje, zdecydowanie odróżniały „Chutzpah!” od siermiężnych i wiekowych czasopism literackich z tradycjami. Należą do nich, np. „Renmin Wenxue” (人民文学, „Literatura Ludowa”) istniejąca od 1949 r. czy „Shouhuo” (收获, „Zbiory”) wydawane od 1957 r., a także założone po zakończeniu rewolucji kulturalnej w 1978 r. „Shi yue” (十月, „Październik”) czy o dwa lata młodszy – „Furong” (芙蓉, „Lotos”).

Pełny tekst artykułu został opublikowany w Kulturze Liberalnej:
http://kulturaliberalna.pl/2014/03/13/chiny-koniec-rewolucji-czasopismach/

Reklamy